Elk jaar zeg ik het tegen mijzelf: het volgende jaar wordt jóuw jaar. Alleen dat bleek de afgelopen jaren wel wat tegen te vallen. Ik nogal wat voor de kiezen gekregen. Van gezondheid tot verlies, in meerdere vormen. Echt rustig was het daardoor zelden. Toch bracht het me uiteindelijk waar ik vandaag ben: dichterbij mijzelf en alles wat ik sindsdien te wensen heb. De korte samenvatting van deze blog is dat 2025 voor mij een fantastisch jaar. Wat het zo fantastisch maakte, vertel ik graag in meer woorden.
Ik vind manifesteren een beetje een jeukwoord. Toch is het wel de sleutel van alles wat me in 2025 is overkomen. Of nee, is toegekomen. Ruim een jaar geleden zat ik een beetje in zak en as. Ik zat toen even niet in een relatie en had ineens alle ruimte om met mijzelf aan de slag gegaan. Dat laatste was niet gepland door mijzelf, des te meer door het leven. Of door het lot, zoals ik vroeger zou zeggen.
Geen toeval
Mijn eerste reis naar Thailand was geen toeval. Een uitnodiging om een huwelijk bij te wonen wilde ik niet aan mij voorbij laten gaan. Ik besloot er meteen meer van te maken dan een week feesten alleen. Mogelijk zou ik er niet zo snel weer komen en Thailand stond al even op mijn bucketlist. Ik kwam daar uiteindelijk aan na wederom een roerige periode. Dat Thailand ook een plek werd op te verwerken en plots ook aan mijzelf te werken, zou later een mooi cadeau aan mijzelf blijken.
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Pai, het dorp vol verloren zielen
Ik belandde in Pai. In mijn observatie een plek waar veel mensen die zich verloren en onbegrepen voelen in een wereld die alleen maar meer meer en meer verlangt, een thuis vinden. En naast een thuis ook liefde, rust en vrede. Het is een enigszins spirituele plek aan de ene kant, met volop ruimte voor het type ‘seks, drugs en rock ’n roll’. Of gechargeerd samengevat: een plek voor hippies en zigeuners.
Bij deze reizigers, van wie soms velen er voor lange tijd blijven, leeft er alleen één misverstand. Als ze er al voor langere tijd zijn, voelen ze zichzelf een ‘local’. Toch heb ik ze zelden werkzaam gezien in tuk tuks, kleine koffiehuisjes, eetgelegenheden, hotels, als straatvegers of de plekken waar de échte locals daadwerkelijk een handjevol Bath’s verdienen. Meestal teren de selfnamed locals op flink wat spaarcenten waardoor ze de hele dag yoga kunnen doen, kunnen schilderen, handpan spelen en met elkaar dansen op de wekelijkse spirituele festivalletjes. Overigens niet georganiseerd door locals, eerder door andere verdwaalde expats (werkelijke definitie van een buitenlander die elders werkt dan zijn eigen land).
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Pai, het dorp vol bijzondere (en) mooie zielen
Nu klink ik heel denigrerend over Pai. En over deze mensen. En dat is niet fair. Het is namelijk precies hier waar ik de eerste stappen zetten in de richting naar mijzelf en mijn eigen geluk. Ik zou er twee dagen blijven. Het werden er tien. Simpelweg omdat ik zelf ook even helemaal verloren was. Hoewel ik nog heel veel wel had (lieve mensen, een toffe baan, een gave sport en community), was ik wel mijn ziel en zaligheid kwijt. De grip op mijn eigen geluk, de waardering voor mijzelf. In Pai, in de energie van al deze die zielen, verloren of niet, vond ik in eerste instantie weer iets van levenslust. Ik voelde me er gelukkig en blij. Ik voelde mijn hart weer.
Want dat moet ik Pai nageven: iedereen maakt er elke dag het beste van. Van echte local tot toerist. Het kleine dorpje in het noorden van Thailand bruist. Pai is namelijk ook een samenstelling van creatieven en vrije geesten. En juist die mensen hebben vaak een onbegrensde energie. Energie die bij mij ondertussen in een bubbel was gekropen, net zoals het ervaren van mijn geluk. Pai prikte die bubbel door, waardoor ook mijn energie weer ging stromen. In mijn hart kwam ik echt weer tot leven.
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Pai, het dorp dat bruist van goede energie
Tussen alle talentvolle kunstenaars, creatieve tekenaars, indrukwekkende poëten, inspirerende muzikanten en bijzondere storytellers zat ik zelf. Met mijn boeken, mijn notitieblokje en mijn pen. Dankzij de energie van dat crazy dorpje borrelde ook de energie weer in mij. Die paar hulpmiddelen hielpen mij om daar te reflecteren op mijzelf en mijn recente verleden. Te reflecteren op de dingen die ik mee had gemaakt en de lessen die ik daaruit kon leren.
Reflecties zijn er om eens goed naar jezelf te kijken. Eindelijk durfde ik eens echt naar mijzelf te kijken en mijzelf af te vragen: “Wie ben jij nou eigenlijk? En als je dat niet weet: wie wil je dan worden?” Ik bleek achteraf helemaal in Pai te passen. Dagen achtereen ging ik naar een koffiehuisje in de zijstraat. Overdag schreef ik van alles op gerelateerd aan die vragen. ’s Avonds danste ik zonder mensen te kennen mee op de ritme van de band die er speelde. Mijn hart ging open, de energie ging stromen, het plezier spatte ervan af. Ik sprak en lachte met onbekenden, deelde en ontving, gaf en ik leerde, knuffelde en liet weer los… ik voelde de liefde voor mijzelf groeien, evenals mijn vertrouwen. Pai bleek zo gek nog niet.
Ik ging er weg met een mooi inzicht dat ik later zou omschrijven als mijn mantra om de toekomst tegemoet te gaan:
"Ik beloof mijzelf om te leven vanuit zelfliefde, zelfzorg en zelfvertrouwen. Ik beloof mijzelf om te werken aan mijn persoonlijk ontwikkeling: te dealen met mijn geconditioneerde patronen en belemmerende overtuigingen. En ik beloof mijzelf om mijn eigen toekomst vorm te geven. En steeds de weg te kiezen in de richting van mijn geluk."
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Heb jezelf lief en begin van daaruit met ontvangen
Fast forward. Nog geen half jaar later was ik weer in Thailand. Mijn contract liep af, ik was vrij om te gaan en staan waar ik wilde en ik had mijzelf het bovenstaande beloofd. Vanuit die belofte was het daarom tijd voor mij, mijn groei, mijn geluk. Tijdens de laatste reis zocht ik naar iets wat ik al heel lang geleden had geroepen: een yogaopleiding. Ik vond, wederom in Thailand, die opleiding en boekte deze al vrij snel na terugkomst in Nederland.
Een klein detail was wel dat mijn werkgever ondertussen had bedacht mij langer te binden. Liefst voor onbepaalde tijd. Dat werd nog even puzzelen. Simpelweg omdat ik a) inmiddels sterk genoeg was om de belofte met mijzelf niet te breken en b) ik aan de andere kant ook heel graag bij mijn vertrouwde cluppie en collega’s bleef. De belangrijkste voorwaarde voor mijzelf was dat ik geen concessie wilde doen die ten koste gaat van mij, mijn hart en mijn belofte. Dat hoefde ook niet. De puzzel werd zonder veel moeite gelegd en uiteindelijk waren we er allemaal blij mee. Mooi, ik kon nu mijn droom waarmaken én ik had een vaste baan. Wat een zegeningen.
Het verhaal gaat verder onder de foto.
De grootste overwinning: trouw zijn aan mijzelf
Dat ik uiteindelijk ook de belofte inloste, was een grootse overwinning in vele opzichten. Voor het eerst voelde ik echt hoe het is om zoiets moois te bereiken uit liefde voor mijzelf. Dat gevoel was misschien nog wel waardevoller dan het diploma. Dat laatste was immers het resultaat van al die zelfliefde. Het deed ook veel met mijn zelfvertrouwen. In vele opzichten die ik wellicht een andere keer nog verder uitleg.
Die hele yogaopleiding was de beste keuze die ik in tijden voor mijzelf heb gemaakt. Behalve de yoga heb ik in korte tijd zoveel over mijzelf geleerd en zoveel dingen bevestigd gekregen. Dingen die ik op dat moment er nodig had. In deze blog lees je het een en ander terug over die persoonlijke groei. Oh, en ik hield er zoveel gelijkgestemde vrienden aan over.
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Van diploma tot yogadocent
Nog een fast forward. Inmiddels heeft het behalen van een yogadiploma ook tot iets geleid. Inmiddels geef ik al meer dan een half jaar hatha- en yin yogalessen bij Happy Yogi in Apeldoorn. Ik maak volop vlieguren, groei steeds meer in mijn rol en leer steeds meer bij als het gaat om yoga. Het is ook iets wat veel belangrijker voor mijzelf is geworden, dan ik had kunnen voorzien. Yoga helpt me namelijk om dichtbij mijn mantra te blijven. De mantra van zelfliefde, zelfzorg en zelfvertrouwen. En dus steeds weer die belofte naar mijzelf toe.
Topwerkgever en topteam
Behalve dit alles was 2025 gewoon een fantastisch jaar. Naast al het yoga werk ik nog altijd bij de mooiste communicatieclub van Nederland, met het leukste team vanuit Apeldoorn. Een team dat er altijd voor mij is en andersom. Met wie we de gaafste dingen beleven en zelfs samen naar Disneyland Parijs gingen. Daarover gesproken: dit jaar zag ik mijn oude thuis drie keer. Ik bezocht de stad zelfs een keer meer, omdat ik ook met mijn flag football-team in deze fantastische stad nog een toernooi speelde.
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Oude liefde roest niet
En ook dat was naast yoga een oude passie die meer aandacht kreeg: reizen. Behalve de prachtige yogareis naar Thailand, bezocht ik vogelvlucht Cambodja. Een eerste kennismaking vertelde ik mijzelf, want ik pas een glimp gezien van dit mooie land vol vriendelijke mensen. Ook ontmoette ik tot twee keer toe vrienden van de yogareis in Bath, beoefende ik daar yoga en reisde ik door naar London voor meer vriendenbezoekjes.
Noorwegen en Zweden wilde ik dit jaar wederom niet missen en dus besteedde ik in begin juli al mijn laatste vakantiedagen aan een rondreis die begon in Bergen (Noorwegen) en eindigde in Ystad (Zweden). Ook daar ontmoette ik weer familie en vrienden met wie ik samen optrek, gewoon even bekletste of waar ik langer bleef hangen. Behalve die vele mooie ontmoetingen had ik ook veel momenten van intense rust en stilte, en schreef ik weer duizend dingen in mijn boekje. Van reflecties tot ideeën, van wensen tot manifestaties.
Nog maar te zwijgen over de liefde. De tijd voor mijzelf bleek daarvoor nodig en dat gold ook voor haar. Uiteindelijk vond ik degene terug die ik even los moest laten om mijzelf te (her)vinden en te (her)ontdekken. Om sterker, wijzer, mooier, zachten en liever terug te komen en elkaar daarmee weer te kunnen omarmen.
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Vol zelfliefde en (zelf)vertrouwen 2026 tegemoet
Na diepe dalen, was 2025 echt een flinke piek. Ook die zal ongetwijfeld een keer de daling weer gaan inzetten, als is de top van deze flow voor mijn gevoel nog niet bereikt. Toch durf ik op basis van mijn groei erop te vertrouwen dat 2026 veel mooie dingen in petto heeft. Zo wil ik mijn yoga verder ontwikkelen en ook mijn officiële diploma halen voor yin. Verder wil een met Expeditie Flow een aantal mindful-projecten ontwikkelen en uitrollen, al dan niet in samenwerking met anderen. Wat reizen betreft staat IJsland, ook een bucketlist-dingetje, geboekt, waar ook Vietnam en Scandinavië nog op staan. En wil ik nog een aantal citytrips maken.
Dat allemaal in een leven dat vol liefde is gevuld. Liefde die ik mag geven en ontvangen, waarin ik samen wens te groeien naar nieuwe mooie hoogtepunten. Zonder voorbij te gaan aan die ene liefde: de liefde voor mijzelf.
Bedankt 2025. Ik zie je in 2026!
P.S. Iedereen, écht iedereen, bedankt voor de vele mooie ontmoetingen.
