Als ik niet zo koppig en eigenwijs was geweest, had ik misschien meer bereikt dan wat ik nu heb bereikt. En om eerlijk te zijn, ben ik daarvan inmiddels ook wel overtuigd.
En toch geloof ik erin dat het leven komt zoals het komt. Dat wist ik eigenlijk mijn hele leven al. Alleen heb ik inmiddels ook geleerd dat er iets bestaat tussen 'het komt zoals het komt' en 'sturing geven aan je eigen geluk en succes'. Met dat laatste had ik namelijk best veel moeite. Om daar wél te komen, moest ik precies in het midden gaan zitten om uit te zoeken hoe ik die brug daarnaartoe kon slaan.
Het antwoord werd me al snel duidelijk en is ongetwijfeld herkenbaar voor velen: mijn geconditioneerde patronen en opgedane overtuigingen zaten mijn ontwikkeling in de weg. Ik weet nog heel goed dat ik over mijzelf zei: 'Ik hoef niet zo nodig te groeien, mensen nemen mij maar zoals ik ben'. Dat laatste is niet per se onzin. Tegelijkertijd wist ik ook wel dat het voor mij een manier was om mijn kop regelmatig in het zand te steken, en dus niet aan de slag te gaan met het waarom: waarom wil ik mijn patronen en overtuigingen niet doorbreken?
De kop in het zand
Ook dit antwoord wist ik wel. Ik ben lange tijd niet goed geweest in reflecteren. Reflecties, door middel van soms harde, vaak ook zachte feedback, waren voor mij een reden om vanuit een verdedigende houding veel recht te praten wat, diep van binnen, krom was. Niet echt houdbaar gedrag, want dingen die zich niet verbeteren, komen telkens weer bij je terug. Tot je ervan wél leert. Daar ben ik inmiddels volledig van overtuigd.
Op mijn werk kwam ik er best vaak mee weg. Toch kreeg ik ook daar regelmatig weer de deksel op mijn neus. En dat is dan een heel ander gesprek dan een feedbackgesprek, kan ik je uit ervaring vertellen. En totaal niet onterecht, vind ik nu.
Reflecteren is niet altijd leuk. Jezelf in de spiegel aankijken en dan in je eigen ogen zien dat je best wel tegen jezelf aan het jokken bent. Omdat je zelf ook wel weet dat je gedrag, je patronen, je overtuigingen en soms ook je ervaringen je in de weg zitten. En zolang ze dat doen en je er zelf niet mee aan de slag gaat, ontstaat er geen ruimte voor nieuwe kansen, richtingen, ontwikkelingen en nog veel meer.
Waar ik dan bang voor was?
Voor mij was dat het onbekende alternatief. En door mijn patronen en overtuigingen ben ik nooit goed getraind geweest in het op zoek gaan naar alternatieven. Ook heb ik nooit geleerd echte uitdagingen te omarmen. Of het onbekende tegemoet te gaan en erop te vertrouwen dat het goed kwam. Simpelweg omdat ik er ook nooit bij stilstond waar ik goed in ben. Als je je eigen tools niet kent, zul je ook nooit iets ermee bouwen.
Koppig, eigenwijs en tevreden met weinig
De comfortzone was mijn safe space. Ook wel een beetje ingegeven door mijn ouders, met name mijn moeder. Die was al snel tevreden met weinig, hield zich vast aan wat goed en vertrouwd was en ging nooit op zoek naar nieuwe uitdagingen en andere omgevingen. Verder was ze heel praktisch: waarom moeilijk doen, als het makkelijk kan. Ze was heel sociaal en grappig. Een beetje schunnig en soms op, of net over, het randje. Ook was ze erg lief en gul en genoot ze zoveel mogelijk van het leven.
Kortom: ik lijk op mijn moeder in mijn gedrag. Ik ben daarom heel trots op alle mooie dingen die zij had en die ik van haar heb overgenomen. Alleen blijken veel van haar andere houdingen en gedragingen mij op het pad dat ik bewandel niet te helpen. Misschien kies ik een te moeilijk pad. Al kiest het pad soms ook mij. Welke paden ik ook bewandel, veel van haar overgenomen competenties, of het gebrek hieraan, helpen weinig tot niet.
Zwijgen is geen vrede
Er was een tijd, zeker kort na haar dood, dat ik haar dat heel erg kwalijk nam. Dat het zich pas na haar dood uitte, was denk ik omdat ik mijn moeder nooit heb willen kwetsen. En dat is weer een eigenschap van mijn vader: uit gewoonte om te zwijgen, hebben we het nooit over wat ons in de weg zit, wat ons boos maakt en wat ons soms zelfs ongelukkig maakt. Zwijgen is vrede, terwijl de oorlog doorwoekert in elke vezel van je lijf.
Mijn boosheid over wat ik vooral niet heb geleerd van mijn ouders heb ik inmiddels heel erg kunnen afzwakken. Het heeft wat systemische therapiesessies gekost, toch heeft dat geleid tot hele belangrijke inzichten. En gaf dat ruimte om boosheid om te zetten in empathie, compassie en vergeving. Dat bleken een krachtige middelen om vrede te sluiten met jezelf en met de mensen die koers gaven aan je geconditioneerde patronen en belemmerende overtuigingen. De stap naar therapie bleek ook het afscheid van mijn slachtofferrol. Een rol die ik zelf toestond en mijn leven lang liet beheersen.
Hoe ik leerde feedback te ontvangen
Het kostte mij, behalve therapiesessies, ook vele gesprekken met wijze mensen: mensen die ervoor hadden geleerd, ervaringsdeskundigen, en gewoon mensen die van nature een bepaalde zekerheid en wijsheid uitstraalden. Boeiende, inspirerende mensen die mij in eerste instantie leerden vanuit een ander perspectief te kijken naar het leven, naar dingen. Ik moest daardoor wel vaker buiten mijn comfortzone treden.
Buiten die comfortzone leerde ik onder andere om iets als het krijgen van feedback anders waar te nemen. Zo hoefde ik bijvoorbeeld niet te leren feedback te ontvangen, want dat kreeg ik immers al. Alleen interpreteerde ik dat als kritiek en dus reageerde ik van nature verdedigend. Inmiddels heb ik juist geleerd hóe feedback te ontvangen. Ik ben door mensen geholpen om er nu zo naar te kijken dat ik wat er terecht wordt teruggegeven, ook écht in mijn voordeel kan gebruiken.
35 jaar voor één inzicht
Het kostte mij al met al zo'n 35 jaar om dit stukje te leren. Voor mij – zo geconditioneerd, van nature eigenwijs én astrologisch koppig als ik was – was dat best een verandering. Een hele verandering. Het onvermijdelijke gebeurde wel. Ik maakte een uitstapje uit de comfortzone, keek mijzelf in de spiegel aan en zei tegen mijzelf: hieraan ga je werken. En zo geschiedde. Er viel wat van mij af, er ontstond nieuwe energie, ruimte en inzicht, en er kwamen daardoor ook nieuwe kansen.
Gek genoeg gebeurde er iets met me waar ik zo wars van was: ik groeide. En dat laatste gebeurde door de twee waarheden waar ik dit verhaal mee begon. Op het pad dat ik bewandel, komt het leven zoals het komt. Met mooie en minder mooie momenten, met interessante en soms ook pijnlijke uitdagingen. Hoe je daarmee omgaat, heb je vervolgens vaak zelf in de hand. Ik zeg bewust vaak, want gezondheid is niet altijd een keuze. En dus geldt voor elke regel altijd een uitzondering.
Als dat laatste meezit, kun je veel sturing geven aan je eigen geluk en succes. Daar ben ik inmiddels wel meer van overtuigd. Hoe ik dat nu precies doe, wat mij vandaag de dag helpt en wat het me heeft gebracht, is een apart blog waardig. Stay stuned voor het vervolg. Weet wel: je kunt elk moment beginnen met het bewandelen van jouw pad. Het enige wat je nodig hebt is een beetje moed en een beetje (zelf)vertrouwen. En enige wat je hoeft te dóen, is vooral die eerste stap zetten om de reis naar jezelf tegemoet te gaan. Dat gaat je ongetwijfeld lukken.
En dan nog even dit…
Wat ik nog even leuk vind om te melden: vanaf 1 september ga ik mij meer richten op toegankelijke persoonlijke ontwikkelingstrajecten. Ik ga mensen dan meer ondersteunen, gidsen noem ik het, bij het maken van hun 'innerlijke reis'. Het zijn één-op-één trajecten, vooral bestemd voor mensen die – net zoals mij is overkomen – vastlopen. Met zichzelf, met werk, met de relatie... simpelweg voor mensen die nu even niet verder komen en daar hulp bij kunnen gebruiken.
Ik ga dus graag aan de slag met nieuwsgierige mensen die inmiddels de moed en een beetje (zelf)vertrouwen hebben verzameld om eerlijk naar zichzelf te kijken. Niet door direct oplossingen aan te dragen, juist door de reis naar binnen te maken. Daar gaan we de ruimte creëren voor zelfonderzoek en bewustwording, om je zo te gidsen naar een duurzame verandering. Dat begint van binnenuit, wie iemand werkelijk is. De website pas ik hier nog op aan. Voor nu kun je op deze pagina terecht voor meer informatie.
1-op-1 coaching
Wil je in het najaar (mooie tijd: herfst is de ideale periode van het loslaten) aan de slag? Stuur me gerust een bericht: randy@expeditieflow.nl.
3-daagse yoga retraite
Ben je op zoek naar een meerdaagse retraite om 'thuis te komen' bij jezelf? Dan is deze 3-daagse yoga retraite ook heel inspirerend.
Ik zie dit soort reacties als gevolg van een persoonlijke ontwikkeling veel langskomen.
Dat maakt je nog geen goede coach of therapeut. Een andere mogelijkheid is om de verworvenheden te gebruiken op een andere plaats en andere manier.
Dank voor je reactie, Jos. Je hebt absoluut een punt. Ik ben gelukkig al even bezig en dat gaat me goed af, zeggen ze. Ik ga het alleen wat meer zichtbaarder maken en er meer mee doen. Daar durf ik wel op te vertrouwen. Wie liever hierin een andere weg kiest, wijs ik met alle plezier door naar jou. Fijne dag!